Herkes kendi yediğinden ikram eder

Bir gün İran hükümdarı şah İsmail düşmanı olan Yavuz Sultan Selim hana bazı hediyeler yollar. Bu hediyeler çok değerli hediyeler halılar altınlar gümüşler yakutlar deve deve yemişler ve bir de sandık hediyeler yavuza getirilir açılır ama o da ne içeriyi bir koku kaplar ama çok kötü bir koku. Nedir bu diye herkes aramaya başlar birde bakarlar ki sandığın dibinde insan dışkısı konulmuş.

Yavuz Sultan Selim hemen buna bir cevap vermek için ulemalarını hocalarını toplar. Buna iyi bir şekilde cevap verilmesi gerekmektedir ve yine cevabı kendisi bulur aynı hediyelerden kendiside hazırlatır ve vezirine kendisine bir kutu gül lokumu getirmesini ister ve lokumun altına da bir not yazar elçiyle şah İsmail’e yollar.

Şah İsmail hediyeleri kabul eder ama içinde bir tereddüt acaba o bana ne dışkısı yoladı diye düşünürken içeriyi birden lokum kokusu sarar çok güzel kokmaktadır. Vezir lokumu ikram eder şah önce başkaları tatsın en son ben tadarım diyerek kendine. Göre önlem alır herkes lokumları yedikten sonra sıra şah İsmail’e gelir şah lokumu yer ve altındaki not gözüne ilişir. Notta şöyle yazmaktadır 

“İSMAİL HERKES KENDİ YEDİĞİNDEN İKRAM EDER” 
YAVUZ SULTAN SELİM HAN