KOZAN'DA ÖLÜM VE TAZİYE GELENEKLERİ

Ölüm doğanın kanunudur. Doğum ne kadar neşeli, hayata bağlayıcısı ölüm ise o kadar acıdır. Ölenin yokluğu her zaman hissedilir. Ölen bir kişinin yorganın melefesi üzerine örtülür. Ölü çok gecikmeden gömülür. Yalnız ikindiden sonra gömülmez. 

Ölen kişi çocuk, genç, yeni gelin, genç delikanlı ise acı da büyük olur. Genç kızın gelinliği tabutun üzerine örtülür. Çocuksa kundağı, beşiği tabutun üzerine konur. Şehirde az ağıt geleneği özellikle köylerde devam eder. Ölü meydanda iken ölünün bir bohçası ortaya konur. Ağıtçı ölünün giysilerinden birini önüne alır ve ağıtını söylemeye başlar akşam ölü evinde ışık yanar. Bazı evlerde bu ışık yedi gün, hatta kırk gün söndürülmez. (Ölünün ruhunun eve geleceğini inanılır.)
     
Ölü çıkan evde bir hafta yemek pişmez. Cenaze dönüşü ev süpürülmez. Cenazenin üzerine bıçak konulup, ölünün çenesi bağlanır. Ölümden sonraki taziye ile 3,7,40,52 yemekleri ve mevlitler diğer bölgelerle aynıdır.
     
Cenaze gömme işlemi kurallara göre yapılır. Ölü defnedilmeye götürülürken taşımak sevaptır. Ölüyü defnedilmeye biri bağırır "Bu giden meftayı nasıl bilirsiniz" halk cevap verir "İyi biliriz, mekanı iyi olsun, iyi suallerden geçsin..." Mezara konulan ölünün gözüne toprak atılır hemen hemen tüm ailenin erkekleri toprak atar. Toprak attıktan sonra ölünün yüzü örtülür. Bundan amaç "Gözünü toprak doyursun, artık dünya nimetlerini, hırslarını unut, Allah'a dön" demektir. Bundan sonra din hocası talkınını verir. Herkes dua eder, eve dönünce Kuran okunur.

Üç gün Kuran okunduktan sonra yedinci, kırkıncı ve elli ikinci günüde Kuran okunur. Bu belirli günlerde yemek pişirilir. Helva lokma yapılır. Ölünün giyecekleri hayrına fakir kimselere verilir. Ölünün ruhuna mevlit okunur hatim indirilir. Bayramlarda özellikle arife gününde mezarlığa gidilir. Ölen büyüklerin kabirleri ziyaret edilir, ruhuna Fatiha ve Kuran okunur.