104. Bölüm – El ele, gönül gönüle…

104. Bölüm – El ele, gönül gönüle…

kainatın efendisi

Medine’ye hicret eden Muhacirlerden bazıları hastalanmıştı. Medine’nin havasına, suyuna alışamamışlardı. Mekke’nin özlemini çekiyorlardı.

Efendimiz dua buyurdu:

“Ya Rabbi, Mekke’yi sevdirdiğin gibi, bize Medine’yi de sevdir. Daha çok sevdir… Bereket ver… Medine’yi bize sağlık yatağı eyle!”

Resulullahın bu duasından sonra, muhacirlere yeni bir hayat geldi. Kısa zamanda Medine’ye ısındılar. İslamiyeti yaymak için her şeye katlandılar, hatta sıkıntılardan zevk alır hale geldiler.

Peygamber efendimiz, Medine-i münevverede daha sıkı bir bağlılığın tesisi için, hicret eden Muhacirleri ve onları evlerinde barındıran Ensarı birbirlerine kardeş yaptılar.

Hazret-i Ali en sona kalınca;

-Ya Resulallah! Beni unuttunuz mu? diye sormuştu. O zaman Âlemlerin efendisi;

– Sen, dünyada ve ahırette benim kardeşimsin buyurmuştu.

Bu kardeşlik maddî ve manevî yardımlaşma esasına dayanıyordu. Böylece yurtlarından, yuvalarından ve akrabalarından ayrı kalmanın mahzunluğu bir mikdar da olsa giderilmiş olacaktı.

Zaten Medineli müslümanlar, Allahü teâlânın dinini yaşayabilmek ve yayabilmek için memleketlerini terk eden muhacir kardeşlerine bağırlarını açmışlar, evlerine buyur etmişler, onlara her türlü yardımı yapmak için canla başla çalışmışlardı.

Bu kardeşlik tesisi ile birbirlerine daha candan sarıldılar. Resulullah efendimiz, her muhaciri, mizacına uygun olan bir ensar ile kardeş yapmıştı. Öyle ki bu kardeşlik, babalarından kalan malı paylaşacak seviyede idi.

Her Medineli; arazisini, bağını, bahçesini, evini, mallarını… nesi varsa ikiye ayırıyor, böylece yarısını Muhacir kardeşine seve seve veriyordu.

Böyle bir fedakarlık, ancak İslam kardeşliğiyle mümkün oluyordu. Âdem aleyhisselamdan bu zamana kadar pek çok göç olmuştu. Fakat böylesine manalı ve yüce bir hicret; dışardan gelenler ile yerli halk arasında bu kadar muhabbetli bir kaynaşma ve samimi bir kucaklaşma olmamıştı. Nitekim Allahü teâlâ mealen; “Mü’minler ancak kardeştirler” buyurdu. (Hucurat suresi: 10)

Bununla, gerçek sevgi ve samimiyetin maddi menfaatle değil, iman ve inançla olabileceğine işaret buyuruluyordu. Eshab-ı kiramdaki bu hal, Resulullah efendimizin bir sohbetiyle ele geçiyordu.

Sevgili Peygamberimizin, mübarek kabinden fışkıran deryalar misali feyz ve bereketler, Eshab-ı kiramın kalblerine akıyor, bunun neticesinde, görülmemiş bir fedakarlıkla birbirlerini seviyorlar ve kardeşlerini kendilerine tercih ediyorlardı.

Ensar ve Muhacirîn, bu yeni İslam merkezinde el ele, gönül gönüle vererek İslam dininin kuvvetlenmesi için her fedakârlığa katlanmak ve sonunda şehadet mertebesine kavuşmak üzere söz verdiler.

Bu şekilde Resulullahın etrafında toplanıp, İslam dininin esaslarına uyarak, yeni bir nizam ve mes’ud bir hayat kuruyorlardı. Artık İslamiyet, Hicret hadisesi ile; “Devlet” olma yolunda ilk adımını atmıştı. Medine-i münevvere de İslam dininin beşiği ve merkezi haline geliyordu.

Yarın: “Ne derse güzeldir!”

Sosyal Medyada Paylaşın:

BİRDE BUNLARA BAKIN

Düşüncelerinizi bizimle paylaşırmısınız ?

Yorum yazmak için giriş yapmalısın